قیمتی برای هر آنچه سرنوشت می‌بخشد باید پرداخت — اقتباس از «ماری استوارت» اثر اشتفان تسوایک. من هیچ‌کس‌ام، کسی که حتی وقت ندارد روشنی خورشید را ببیند. پدر و مادرم نتوانستند کمکم کنند و تحصیلات چندانی هم نداشتم. چاره‌ای نداشتم جز اینکه خودم در شهر برای بقا بجنگم. به کارهای زیادی درخواست دادم، اما هیچ‌کس مرا استخدام نکرد. شاید چون در بیان خود ضعیفم و ارتباط برقرار کردن بلد نیستم. فکر می‌کنم هرگز نتوانستم توانایی‌ام را نشان دهم. روزی دو قرص نان را در سه روز خوردم. گرسنگی شب‌ها بیدارم نگه می‌داشت. حداقل یک ماه اجاره را پیشاپیش پرداخت کرده بودم، وگرنه باید سرمای باد زمستان را در خیابان تحمل می‌کردم. سرانجام، در سردخانه‌ی بیمارستان کاری پیدا کردم؛ نگهبانی از مردگان.