مردی در میان درخت های سرو ایستاده است. قلبم میان دست هایش است. با چشم های سرد خاکستری اش به من نگاه میکند. خنجری داخل قلبم فرو کرده است. قلبم را بالا می آورد و میبوسد. «هرگز، ولت نمیکنم، حتی وقتی بمیری جنازت را مجسمه ای برای خانه ام میکنم»