"تاریکی. این تمام چیزی بود که تئو می‌دانست. دنیایی که با صدا، بافت و عطر ماندگار باران بر آسفالت نقاشی شده بود. او چهره‌ای تنها، شبحی در زندگی خودش بود، تا اینکه او به تاریکی‌اش افتاد، و با خود نوری آورد که هرگز تصورش را هم نمی‌کرد. اما تئو به زودی خواهد فهمید که نور می‌تواند سایه‌هایی به اندازه هر شب عمیق داشته باشد."