می‌خواستم مقدمه ام رو با این جمله شروع کنم : زندگی‌ش به سیاهی شبی بدون ماه بود.. اما سیاه رنگ قشنگیه؛ یه جورهایی دوست داشتنی یه. زندگی آشا از این هم بدتر بود؛ بذارید اینطوری بگم: زندگی او یک جهنم به تمام معنا بود. نمی‌دونستم ژانر این کتاب رو چی باید انتخاب کنم. اول زده بودم روانشناسی اما بعد انتخاب درست رو فهمیدم. شاید موقع خواندن کتاب فکر کنید دنیل اون قهرمانه اما نه! آشا قهرمان واقعی داستانه. شاید اگر زندگی آشا رو از بیرون نگاه می‌کردید و نه از درون اون زندگیش اونقدر ها هم جهنمی به نظر نمی‌رسید؛ اما ما آدم ها خودمون جهنم رو برای خودمون خلق می‌کنیم. پس اگه حرفم رو باور نداری، این کتاب برای توعه!