اشک شوق زنی که برایِ مادر شدن ریخت ، خاکی که کودکی اولین بار روی آن راه رفت و قلمی که توسط آن اولین کلمه نوشته شد ، نوری که برای اولین بار توسط نابینایی دیده شد و آوایی از گوِش یک ناشنوا شنیده شد ، حسی که باعث تپش قلبی خواستنی شد و نفسی که از قهقه بالا نمی آمد ؛ همه و همه ، ماهیتی غیر قابل دیدن داشتند که آزاد و رها بود در بیکرانه های زمان و مکان ! انسانها ، با شادی هایشان جهان را زیبا و دوست داشتنی کرده بودند اما هر کدام نیز غمی داشتند و همواره می گفتند : ای کاش کسی میآمد وَغمها را از قلب اهالیِ زمین برمیداشت ..!» و خداوند دعای آنها را نیز استجابت کرد و موجودی نازل کرد به نام راباستان...