تنها سرگرمی پسرک ده ساله بازی با معکب روبیکَش بود. ابعاد آن‌را به سرعت می‌چرخاند و مجذوب قرار گرفتن رنگ‌هایش در کنار یکدیگر می‌شد. او چه می‌دانست هر مربعی شخصیتی زنده بود و رنگ‌هایش، رنگ آن شخصیت‌ها. یا اینکه بعضی از آن رنگ‌هارا نبایست در کنار یکدیگر قرار داد چراکه تنها فضاحت به بار می‌آورد. پسرک تمام فکر و ذکرش این بود که اسباب بازی کوچکش را در دست بگیرد و از این قانون شکنی ناچیز در بازی کوچکش لذت ببرد.