برای تمام مهاجرانی که میان دو خانه مانده‌اند. گاه دل کندن از وطن، فقط یک تصمیم نیست؛ یک نبرد درونی‌ست میان ماندن و رفتن، میان ریشه‌ها و رؤیاها. و شجاع‌ترین انسان‌ها کسانی هستند که خانه را به‌سوی مقصدی ناشناخته ترک می‌کنند؛ نه از سر نترسی، که از سر امید. تا مجبور نباشند یک عمر، بار حسرت تلاش نکردن برای رؤیای‌شان را به دوش بکشند. اما در میان همه‌ی آنان که کوچ می‌کنند، شجاع‌ترین‌ها آن‌هایی هستند که روزی بازمی‌گردند؛ آنان که رؤیای رفتن را فدای ریشه‌های مانده در خاک می‌کنند، بازمی‌گردند تا با آنچه روزی از آن گریخته‌اند، دوباره روبه‌رو شوند. زیرا گاهی، حسرت آنچه در وطن از دست می‌رود، سنگین‌تر است از هر دستاوردی که در غربت به‌دست می‌آید.