گاهی در زندگی، گفت‌وگویی ساده می‌تواند مثل نوری در تاریکیِ ذهن باشد؛ گفت‌وگویی که قرار نیست پاسخی بدهد، فقط راهی باز می‌کند، راهی باریک، شاید یک «کوره‌راه». این کتاب درباره‌ی همان لحظه‌هاست — لحظه‌هایی که نمی‌دانیم واقعاً فکر می‌کنیم یا فقط داریم از خودمان فرار می‌کنیم. هر صفحه‌اش شبیه قدمی‌ست در برفی که هنوز کسی رویش راه نرفته، صدای ذهنی که با خودش بحث می‌کند، می‌پرسد، شک می‌کند و دوباره از نو آغاز می‌شود. «کوره‌راه یک مَن» از جنس داستان‌هایی نیست که چیزی را تعریف کند؛ بلکه چیزی را به یاد می‌آورد، چیزی که شاید همیشه در ذهن ما بوده ولی هرگز فرصت نکرده‌ایم به آن گوش بدهیم. در این مسیر، کلمات مثل آینه‌اند؛ هرکدام تصویری از “من”ی دیگر نشان می‌دهند — منی که گاهی عاقل است، گاهی شاعر، گاهی شکاک، و گاهی فقط خسته از اندیشیدن. اگر جایی در میان جمله‌ها حس کردی زمان از حرکت ایستاد.... اگر احساس کردی چیزی درونت شروع به زمزمه کرد، شاید درست همان‌جایی باشی که مسیر آغاز می‌شود... در «کوره‌راهِ یک مَن».