در میان ویرانه‌های جنگ، آخرین بازمانده‌ی بشر، خون‌آلود و خسته، زانو می‌زند. دنیا رو به نابودی است. هیولاهای نفارون شهرها را بلعیده‌اند، امید مرده، زمان از دست رفته. اما او یک شانس دارد—جادویی ممنوعه، طلسمی که می‌تواند همه چیز را به عقب بازگرداند. با دستانی لرزان، حلقه‌های خونین را رسم می‌کند، گره‌ها را یکی پس از دیگری می‌بافد، و ریسمان مرگ را آماده می‌کند. اما هر گره، بهایی دارد—خاطره‌ای که محو می‌شود، تکه‌ای از وجودش که برای همیشه از دست می‌رود. تا جایی که تنها یک چیز باقی می‌ماند: خاطره‌ی کسی که برایش جنگیده بود. وقتی آخرین گره بسته می‌شود، زمین می‌لرزد، تاریکی همه‌جا را فرا می‌گیرد، و او لبخند می‌زند. چون می‌داند این پایان نیست—این یک شروع دیگر است.